Tuin aan het water in Vlaardingen met vlonder en ronde stapstenen

Wonen aan het water is het argument om te verhuizen, en daarna staat de tuin er een jaar bij als een bouwterrein waar je niet aan durft te beginnen. Bij de oplevering liep de kale grond hier gewoon door tot in de sloot.

Het zwaartepunt van deze tuin ligt bij het water. Er is een hardhouten vlonder gemaakt die tot over de oever steekt, zodat je er echt aan zit en er niet alleen naar kijkt. Vanaf het terras loopt een reeks ronde betonnen stapstenen door het gazon naar die vlonder toe: een pad dat je wel ziet maar dat het gazon niet doorsnijdt.

Het terras is uitgevoerd in grote keramische tegels van 100 bij 100 in een zandtint, die de kleur van de gevel oppakt. Langs de erfgrens staan leibomen op een rekwerk. Die geven binnen twee seizoenen een groene wand op ooghoogte terwijl de tuin eronder open blijft — bij een tuin die aan alle kanten in het zicht ligt is dat het verschil tussen privacy en een schutting.

De zijtuin en de containerplek zijn meegenomen in hetzelfde ontwerp. Grijs siergrind, een houten wand voor de containers en verlichting langs het pad, zodat de minst leuke hoek van het perceel er ook uitziet alsof er over nagedacht is.

Aan het water is de oeverconstructie de grootste onbekende in de begroting. Staat de beschoeiing er nog goed bij, dan blijft het bij de vlonder; moet hij vervangen worden, dan wordt het handwerk aan de waterkant en telt vooral of wij vanaf de tuin kunnen werken of vanaf het water moeten aanvoeren.

De oever begroten wij pas nadat wij hebben gezien wat er achter de beschoeiing zit. Wat een tuinbegroting bepaalt.