Stadstuin in Delft met kunstgras en ronde stapstenen

Een stadstuin met hoge buren en een klimopwand krijgt op de meeste plekken minder dan drie uur zon. Echt gras wordt daar dun en mossig, hoe vaak je het ook opnieuw inzaait. Dat is geen kwestie van onderhoud maar van licht.

Er ligt daarom kunstgras, en de kunst zit in het niet laten opvallen. Het gazon heeft een gebogen rand in plaats van een rechte, loopt met een strakke kantopsluiting over in de bestrating, en er liggen vierkante stapstenen in verwerkt die de looproute markeren. Daardoor leest het als een gazon met een pad, niet als een uitgerold vlak.

Het terras is gelegd in lichtgrijze keramische tegels die het licht terugkaatsen — in een tuin die van zichzelf donker is, is de kleur van de bestrating een van de weinige knoppen waar je aan kunt draaien.

De bestaande klimopwand en de meerstammige boom zijn blijven staan. Dat scheelt niet alleen geld: een volgroeide boom is het enige onderdeel van een tuin dat je niet kunt kopen.

Onder het kunstgras ligt een doorlatend zandbed met een scheidingsdoek eronder. Dat is de stap die bij kunstgras het vaakst wordt overgeslagen en waar het later op misgaat: zonder doorlatende onderbouw blijft regenwater in de mat staan, en dan gaat een tuin die van zichzelf al weinig zon krijgt binnen twee jaar ruiken. De stapstenen liggen op eigen fundering, zodat ze niet meezakken met de mat.

In een stadstuin is de bereikbaarheid de eerste vraag die de begroting stuurt: is er een achterom waar de machine door kan, of moet alles met de kruiwagen door de woning. Daarna bepalen de doorlatende onderbouw onder de mat en het aantal vierkante meters bestrating de rest.

Het zandbed onder de mat is een eigen post; daar wordt bij kunstgras het vaakst op bezuinigd. Wat een tuinbegroting bepaalt.